zamanın ve yolların içimde bıraktıklarını, zamansız notlarımı ve kendime sakladığım küçük sığınakları biriktirdiğim yer.
sessizlik, içimde uçuşan kelebekler ve yeni bir başlangıç üzerine.
15 ağustos 2026. mayıs ayından beri tek bir satır bile yazmamışım. bu yeni başlangıç içimde kelebekler uçurtuyor ve artık bol bol yazacağımın habercisi.
15 ağustos 2026. mayıs ayından beri tek bir satır bile yazmamışım. bu yeni başlangıç içimde kelebekler uçurtuyor ve artık bol bol yazacağımın habercisi.
bir yıl sonra bugün yine 7 mayıs. geçen yıl bu vakitler içimde o eski beklenti ve kırılma korkusu vardı. bu yıl ise masamda sessizce oturan sakin bir adam var.
mart ayının o hafif serinliğinde, seher vaktinde sahurdan sonra pencere kenarında durup evin sessizliğini dinledim. insan en çok ibadet ederken, secdeye varırken kendi merkezine dönüyor.
şubat ayının o keskin soğuğunda odamda eski bir defteri karıştırırken, geçen yılın tam da bu tarihlerinde karaladığım kısa bir nota denk geldim.
aralık ayının son günlerinde herkesin üzerine garip bir telaş çöküyor. ben bu yıl ilk kez hiçbir yeni yıl listesi yapmıyorum.
gece on ikiye doğru mutfağa geçip tek bir ışık yaktım; aspiratörün altında yanan o zayıf, sarı ışığı. demlikten yükselen su buharı o loş ışığa vuruyordu.
bazen insanın bütün günü hiçbir yere yetişememe hissiyle geçiyor. sonra gece oluyor ve aniden o koşturmacanın anlamsızlığıyla yüzleşiyorsun.
temmuz sıcağında sagalassos'un üst agorasına tırmanırken şükrü hocanın derslerde söylediği o cümle aklıma geldi: taşlar yalan söylemez ama onların sustuğu şeyleri anlamak zaman alır.
haziranın ilk sıcak günlerinde kamp sandalyemi bagajdan çıkarıp göl kenarına kurdum. evden hazırladığım çayı ve küçük atıştırmalıkları açtım.
benim hiç hüzünlenmediğim bir doğum günüm olmadı ya da hiç hayal kırıklığına uğramadığım bir doğum günü geçirmedim. doğum günleri yaklaştıkça insanın üzerine bir yük biniyor sanki.
kimsenin en yakın arkadaşı değilim. kimse de benim en yakın arkadaşım değil. bunu ilk kez fark ettiğimde bunun bir sorun olup olmadığından emin değildim.
hiç kendini bir isimden ya da koskoca bir şehirden nefret ederken buldun mu? ben buldum. bir zamanlar burdur'dan, ağlasun'dan durduk yere nefret ediyordum.
bu sabah beşinde hasan abi'nin 2009 opel corsa'sıyla sagalassos'a tırmanıp elime mala ile küreği aldım. tarihi kitaplardan değil, toprağın tozunu yutarak öğreniyorum.
bazen zihnimdekileri olduğu gibi bir yere bırakmam gerekiyor. ne toparlamak, ne anlamlandırmak, ne de bir sonuca vardırmak için. burası biraz o yüzden var; zamansız notlarımı, içimde kalanları ve hâlâ inanmak istediğim şeyleri bırakıp yoluma devam edebilmek için.